|
 Jak
chronić nadnoteckie derkacze
Dodano:
3.06.07
Zbliża się okres sianokosów, a to czas bardzo
niebezpieczny dla gniazdujących na łąkach zagrożonych wyginięciem derkaczy.
Ptakom tym możemy jednak pomóc, zmieniając nieco powszechnie stosowany sposób
koszenia łąk.
Parę słów o
derkaczu
Derkacz - ptak wielkości przepiórki, rzadko gniazdujący
w Polsce. Prowadzi skryty i nocny tryb życia. Jest trudny do zaobserwowania,
jego obecność najłatwiej stwierdzić po głosie - ostrym i powtarzanym
monotonnie “krex-krex”. Doskonale czuje się wśród wysokich traw.
Występuje na wilgotnych łąkach i torfowiskach, w dolinach dużych rzek z
wysoką roślinnością z domieszką krzewów. Do lotu zrywa się niechętnie,
jedynie w momentach zagrożenia. Woli poruszać się pieszo. W wysokich trawach
wydeptuje korytarze, którymi się przemieszcza. Jego pożywienie stanowią
owady, ślimaki, pająki oraz dżdżownice. Gniazdo zakłada na ziemi.
Derkacz jest ptakiem zagrożonym wyginięciem w skali
światowej. W Polsce należy do ptaków objętych ścisłą ochroną gatunkową. Jest
on także gatunkiem kwalifikującym obszary Natura 2000.
Jak możemy pomóc
derkaczom?
W wielu krajach zachodniej Europy derkacz jest gatunkiem
ginącym. W Polsce występuje na terenie całego kraju, lecz bardzo
nierównomiernie. Największym niebezpieczeństwem dla tego gatunku jest
niewłaściwy sposób koszenia łąk, na których przystępuje on do lęgów.
Najczęściej praktykowane jest koszenie łąk od  brzegów ku środkowi. Wtedy
uciekające przed maszyną derkacze giną ze ścięciem ostatniego fragmentu łąki.
Aby chronić derkacze należy kosić łąki od jednego brzegu do drugiego lub od
środka (rysunek obok). Umożliwia to ptakom przemieszczenie się na sąsiedni
teren. Warto też zostawić niewielki fragment nieskoszonej łąki, co umożliwi
skrycie się derkaczom w wysokiej trawie.
Zagrożeniem dla derkaczy jest również zamiana łąk na
pola uprawne, wycinanie drzew i krzewów, a także chemizacja i intensyfikacja
rolnictwa.
W tym roku członkowie PTOP „Salamandra” przeprowadzili
liczenie derkaczy na terenie Nadnoteckich Łęgów. Na obszarze tym (ponad 16
tys. ha) stwierdzono ponad 130 odzywających się samców.
|
