|
|
nadnotecki serwis przyrodniczy |
|
Nadnoteckie
Koło Polskiego Towarzystwa Ochrony Przyrody „Salamandra” |
|
|
strona główna • aktualności • obserwacje • foto-news
• nadnotecka przyroda • o kole • działania |
|
Pustułka należy do
mniejszych ptaków drapieżnych gniazdujących w naszym kraju. W XIX i na
początku XX wieku była najliczniejszym ptakiem drapieżnym w Polsce. W połowie
ubiegłego wieku liczebność pustułki zaczęła w wielu rejonach szybko spadać.
Dziś ptaka tego można spotkać niemal w całym kraju, choć rozmieszczony jest
bardzo nierównomiernie. Polską populację szacuje się na 3.000 par, zaś w
Wielkopolsce występuje około 300 par pustułki. W naszym regionie większość
gniazduje w dużych miastach, głównie w Poznaniu, Lesznie, Koninie i Pile. W
pierwotnym środowisku występowania tego gatunku - w krajobrazie rolniczym
dolin rzecznych - jest coraz mniej czynnych stanowisk.
W
krajobrazie rolniczym pustułka zamieszkuje śródpolne zadrzewienia i aleje drzew. Sama
nie buduje gniazda, a zasiedla opuszczone gniazda innych gatunków –
najczęściej wron siwych i innych ptaków krukowatych. Zdarza się, że
wykorzystuje też gniazda myszołowa, krogulca, gołębia, czapli siwej, a niejednokrotnie
także bociana białego. W dolinie Noteci najczęściej gnieździ się przede
wszystkim na topolach, choć w skali kraju najczęściej zajmuje sosny. Obecnie najchętniej przystępuje do lęgów w dużych miastach,
gnieżdżąc się np. w otworach wentylacyjnych czy wnękach wysokich budynków. Pustułka kopuluje
często –ponad 200 razy na zniesienie. W kwietniu lub maju składa 3-8
jaj, których wysiadywanie trwa około 30 dni. Wysiadywaniem zajmuje się
samica, samiec zastępuje ją jedynie w momencie spożywania przez nią pokarmu.
Po miesiącu życia młode opuszczają gniazdo. Pustułki przystępują do jednego
lęgu w roku, choć w przypadku jego zniszczenia, najczęściej powtarzają lęg.
Ptaki te mogą także podejmować próbę gniazdowania już w drugim kalendarzowym
roku życia (mając wtedy około 10 miesięcy). Pustułka poluje
przede wszystkim na gryzonie, dlatego jest sprzymierzeńcem człowieka w walce
z tymi szkodnikami. Swoje zdobycze wypatruje za pomocą dobrze rozwiniętego
wzroku. Najczęściej krąży nad ziemią w niewielkiej wysokości, przerywając co
pewien czas swój lot zawisając w powietrzu. Wtedy szybko macha skrzydłami i
szeroko rozpościera ogon. Sokół ten posiadają stosunkowo złożony – jak
na ptaki drapieżne – repertuar głosów, choć najczęściej można usłyszeć
jego donośne i ostre w brzmieniu „ki-ki-ki” |